Kaliumdiformaat(PDF) is een geconjugeerd zout dat is gebruikt als een niet-antibiotisch voederadditief om de groei van vee te bevorderen. Er zijn echter zeer weinig studies naar gedaan bij waterdieren, en de effectiviteit ervan is tegenstrijdig.

Uit een eerder onderzoek naar Atlantische zalm bleek dat voeding met vismeel behandeld met 1,4% PDF de voerefficiëntie en groeisnelheid verbeterde. Resultaten gebaseerd op de kweek van hybride tilapia gaven ook aan dat de toevoeging van 0,2% PDF aan testdiëten de groei en voerefficiëntie significant verhoogde en bacteriële infecties verminderde.

Daarentegen bleek uit een onderzoek met jonge hybride tilapia dat suppletie met PDF tot 1,2 procent van het dieet geen verbetering van de groei liet zien, ondanks een significante onderdrukking van de darmbacteriën. Op basis van de beperkte beschikbare informatie lijkt de effectiviteit van PDF op de prestaties van vissen te variëren afhankelijk van de soort, het levensstadium, de suppletieniveaus van PDF, de testformulering en de kweekomstandigheden.

Experimenteel ontwerp

Er werd een groeiproef uitgevoerd aan het Oceanic Institute in Hawaï, VS, om het effect van PDF op de groeiprestaties en verteerbaarheid van Pacifische witte garnalen te evalueren, gekweekt in een helderwatersysteem. De proef werd gefinancierd door de Agricultural Research Service van het Amerikaanse ministerie van Landbouw en via een samenwerkingsovereenkomst met de Universiteit van Alaska Fairbanks.

Jonge Pacifische witte garnalen (Litopenaeus vannameiDe bacteriën werden gekweekt in een binnenshuis doorstroomsysteem met schoon water, een zoutgehalte van 31 ppt en een temperatuur van 25 graden Celsius. Ze werden gevoed met zes testdiëten met 35 procent eiwit en 6 procent lipiden, die respectievelijk 0, 0,3, 0,6, 1,2 of 1,5 procent PDF bevatten.

Voor elke 100 g werd het basisvoer samengesteld met 30,0 gram sojameel, 15,0 gram koolvismeel, 6,0 gram inktvismeel, 2,0 gram menhadenolie, 2,0 gram sojalecithine, 33,8 gram volkoren tarwe, 1,0 gram chroomoxide en 11,2 gram overige ingrediënten (waaronder mineralen en vitaminen). Voor elk dieet werden vier tanks van 52 liter gevuld met 12 garnalen per tank. De garnalen, met een aanvankelijk lichaamsgewicht van 0,84 gram, werden gedurende acht weken viermaal daags met de hand gevoerd tot ze verzadigd waren.

Voor het verteerbaarheidsonderzoek werden 120 garnalen met een lichaamsgewicht van 9 tot 10 gram gekweekt in elk van de 18 tanks van 550 liter, met drie tanks per voedingsbehandeling. Chroomoxide werd gebruikt als interne marker voor het meten van de schijnbare verteerbaarheidscoëfficiënt.

Resultaten

De wekelijkse gewichtstoename van de garnalen varieerde van 0,6 tot 0,8 gram en vertoonde een tendens tot toename bij behandelingen met 1,2 en 1,5 procent PDF-diëten, maar verschilde niet significant (P > 0,05) tussen de verschillende dieetbehandelingen. De overlevingskans van de garnalen was 97 procent of hoger in de groeiproef.

De voerconversieratio's (FCR's) waren vergelijkbaar voor de diëten met 0,3 en 0,6 procent PDF, en beide waren lager dan de FCR voor het dieet met 1,2 procent PDF (P < 0,05). De FCR's voor het controledieet en de diëten met 1,2 en 1,5 procent PDF waren echter vergelijkbaar (P > 0,05).

Garnalen die gevoed werden met een dieet van 1,2 procent hadden een lagere verteerbaarheid (P < 0,05) voor droge stof, eiwit en bruto-energie dan de garnalen die gevoed werden met de andere diëten (Fig. 2). Hun verteerbaarheid van de voedingsvetten werd echter niet beïnvloed (P > 0,05) door de PDF-niveaus.

Perspectieven

Uit dit onderzoek bleek dat suppletie met PDF tot 1,5 procent van het dieet geen invloed had op de groei en overleving van garnalen die in een helderwatersysteem werden gekweekt. Deze observatie kwam overeen met een eerdere bevinding bij jonge hybride tilapia, maar verschilde van de resultaten uit onderzoek met Atlantische zalm en de opkweek van hybride tilapia.

De effecten van PDF in het voer op de voerconversieratio (FCR) en verteerbaarheid vertoonden in deze studie een dosisafhankelijkheid. Het is mogelijk dat de hoge FCR bij het voer met 1,2 procent PDF te danken was aan de lage verteerbaarheid van eiwitten, droge stof en bruto-energie in dit voer. Er is zeer weinig informatie beschikbaar over de effecten van PDF op de verteerbaarheid van voedingsstoffen bij waterdieren.

De resultaten van deze studie verschilden van die van een eerder rapport, waarin werd gesteld dat de toevoeging van PDF aan vismeel tijdens de opslagperiode vóór de voerverwerking de eiwitverteerbaarheid verhoogde. De verschillende effectiviteit van PDF in het voer, zoals gevonden in de huidige en eerdere studies, kan te wijten zijn aan de verschillende omstandigheden, zoals de geteste diersoort, het kweeksysteem, de samenstelling van het voer of andere experimentele omstandigheden. De precieze reden voor deze discrepantie was niet duidelijk en vereist verder onderzoek.