DMPT, CAS-nr.: 4337-33-1. De bestewaterlokstofnu!

DMPTDMPT, ook bekend als dimethyl-β-propiothetine, komt veel voor in zeewier en halofytische hogere planten. DMPT heeft een bevorderend effect op de voedingsstofwisseling van zoogdieren, pluimvee en waterdieren (vissen en garnalen). DMPT is de stof met het sterkste lokeffect op waterdieren van alle bekende verbindingen die (CH) en S-groepen bevatten.

1. Bron van DMPT

Het dimethylsulfide (DMS) dat door Polysiphonia fastigata wordt geproduceerd, is voornamelijk afkomstig vanDMPTDMPT, dat ook een effectieve methyldonor is in algen en de belangrijkste osmotische regulator van algen en de wadplant Spartina angelica, is eveneens DMPT. Het DMPT-gehalte varieert tussen verschillende soorten zeewier, en het gehalte binnen dezelfde soort zeewier varieert ook per seizoen. DMPT kan de voedselopname en groei van diverse zoetwatervissen aanzienlijk versnellen. Het voedselopname-inducerende effect van DMPT verschilt van dat van andere stoffen zoals L-aminozuren of nucleotiden, en het heeft een voedselopname- en groeibevorderend effect op vrijwel alle waterdieren.

2.1 Effectieve liganden als smaakreceptoren

Het onderzoek naar receptoren in de chemische zintuigen van vissen die kunnen reageren op (CH)S-groepen is nog niet afgerond. Uit de bestaande resultaten van gedragsexperimenten kan echter worden afgeleid dat vissen wel degelijk smaakreceptoren bezitten die kunnen reageren op verbindingen met een laag moleculair gewicht die (CH), N- en (CH2)2S-groepen bevatten.

2.2 Als methyldonor

De (CH) en S-groepen op deDMPTMoleculen zijn de bronnen van methylgroepen die nodig zijn voor het nutritionele metabolisme van dieren. Er zijn twee typen methyltransferasen (EC2.1.1.3 en EC2.1.1.5) in de lever van dieren die door dieren (CH) en S worden gebruikt.

Er werd vastgesteld dat de concentratie van DMPT en de emissiesnelheid van DMS in de zeewiercellen toenamen met de stijging van het zoutgehalte in het kweekmedium van het gekweekte zeewier (Hymenonas carterae).

DMPTDMPT komt in verhoogde mate voor in de cellen van veel fytoplankton, algen en symbiotische weekdieren zoals mosselen en koralen, evenals in krill en vislichamen. Iida et al. (1986) bevestigden dat het DMPT-gehalte en de productie van DMPT in vissen positief gecorreleerd zijn met het DMPT-gehalte in hun voeding. Dit wijst erop dat het DMPT-gehalte in dieren afkomstig is van aas en via de voedselketen in mariene ecosystemen in het menselijk lichaam terechtkomt. Algen kunnen DMPT synthetiseren en in hoge concentraties (3-5 mmol/L) in het lichaam accumuleren. Het DMPT-gehalte in vissen en weekdieren ligt dicht bij de concentratie in hun voeding, en de DMPT-concentratie vertoont een dalende trend in de volgorde algen (1 mmol/L), weekdieren (0,1 mmol/L) en vissen (0,01 mmol/L).

Het fysiologische mechanisme vanDMPTActie

Recent onderzoek heeft aangetoond dat DMPT een bevorderend effect heeft op het voedingsgedrag en de groei van diverse zee- en zoetwatervissen, schaaldieren en weekdieren. Het kan hun vermogen om stress te weerstaan ​​en te bewegen verbeteren, en tevens een aanvulling vormen op belangrijke enzymen met een lage concentratie methylgroepen in het dieet. Met behulp van de lever van zeebrasem als experimenteel materiaal en verschillende verbindingen met (CH)- en S-groepen als substraten, werd vastgesteld dat de enzymactiviteit van E C.2.1.1.3 en E het hoogst is wanneer DMPT als substraat wordt gebruikt.

3. Voedingseffecten van DMPT op waterdieren

Twintig organische verbindingen met een laag moleculair gewicht, die (CH)- en S-groepen bevatten, werden gebruikt voor experimenten naar bijtgedrag en elektrofysiologische metingen bij zee- en zoetwatervissen. Er werd vastgesteld dat DMPT het sterkste stimulerende effect had op het bijtgedrag van drie vissoorten: zoetwatertonijn, karper en zwarte kroeskarper (Carassius auratus cuviera). Het stimuleerde ook significant het voedingsgedrag van de zeewater-echtschubvis (Pagrus major) en de vijfschubvis (Seriola quinquera diata).

DMPT en andere zwavelhoudende verbindingen werden in een concentratie van 1,0 mmol/L door verschillende experimentele diëten gemengd. De controlegroep werd vervangen door gedestilleerd water om voedingsreactietesten uit te voeren op kroeskarper. De resultaten toonden aan dat in de eerste vier experimentele groepen de DMPT-groep gemiddeld 126 keer vaker beet dan de controlegroep. In het tweede experiment met vijf groepen was de bijtfrequentie van de DMPT-groep zelfs 262,6 keer hoger dan die van de controlegroep. In een vergelijkend experiment met glutamine werd vastgesteld dat bij een concentratie van 1,0 mmol/L...