Organische osmolieten zijn chemische stoffen die de metabolische specificiteit van cellen in stand houden en de osmotische werkdruk weerstaan ​​om de macromoleculaire formule te stabiliseren. Voorbeelden hiervan zijn suikers, polyetherpolyolen, koolhydraten en verbindingen; betaïne is een belangrijke organische osmolietenstof.

Bestaand wetenschappelijk onderzoek toont aan dat hoe droger of zouter de natuurlijke omgeving is, hoe hoger het betaïnegehalte in microbiële cellen.

01

Huidcellen veranderen de concentratie van osmolieten in de cellen afhankelijk van de geaccumuleerde of vrijgegeven organische osmolieten, om zo dynamisch het volume en de waterbalans van de cellen te handhaven.

Wanneer er sprake is van een hoge externe osmotische werkdruk, zoals uitdroging van de opperhuid of ultraviolette straling, treedt er een grote uitstroom van osmotische stoffen in de huidcellen op, wat leidt tot apoptose van de buitenste huidcellen. De osmotische stof betaïne kan dit proces aanzienlijk remmen.

Wanneer betaïne in persoonlijke verzorgingsproducten wordt gebruikt, dient het als een organisch penetratiemiddel om de penetratiebalans van cellen te behouden door in de opperhuid door te dringen, waardoor het vochtgehalte van de huid verbetert. Het unieke hydraterende principe van betaïne zorgt ervoor dat de hydraterende eigenschappen ervan verschillen van die van gangbare vochtinbrengende crèmes.

02

In vergelijking met hyaluronzuurgel kan bietenextract, zelfs bij lage concentraties, nog steeds een langdurig hydraterend effect hebben.

Het Franse hydraterende product Vichy Fountain van L'Oréal bevat dergelijke ingrediënten. De reclame voor dit product, dat "kraanwater" bevat, beweert dat het vocht in de dieper gelegen delen van de huid naar de huid met een vochttekort trekt, waardoor de huid aan de oppervlakte voldoende gehydrateerd wordt.